داراب خرداد 90

چقدر دلم گرفته

صدای سکوت می شنوم

هوای مرده

به دوش

سکوت باغ می بینم

چنار ایستاده

و خالی

ز بانگ چلچله هاست

نماز بکر تبرک

گرفته

دور و برم

نیاز

به نماز ندارم

نماز من ابری است

که ایستاده

روی کویری

و سجده برده به آن

کویر ساده غربت

چقدر تنهایی

بیا

و آب بنوش

از لبان تشنه من

که

هر دو

از نژاد

خرابه آبادیم

برای اینکه این شعر بهتر خوانده شود احتیاج می بینم توضیح مختصری در مورد آن به استحضار برسانم . سال 1986 میلادی که با انفجار نیروگاه اتمی چرنوبیل در شوروی مصادف بود و من تصادفاً در آن سال در آلمان بودم . در آنجا شایع شده بود که به واسطه نزدیکی محل انفجار به آلمان و اروپای شرقی خطر نشت رادیو اکتیو به کشورهای این منطقه وجود دارد . شهر مورد سکنی من شهری به نام آشوفنبورگ بود که تا فرانکفورت فاصله کوتاهی دارد و من هر روز با قطار این راه را طی می کردم . در بین راه شهر " هنو " مرکز نیروگاه اتمی دارمشتات بود که قطار از کنار آن عبور می کرد و من هر روز با تلخ کامی ناظر زد و خورد پلیس و مردم در حوالی این نیروگاه بودم و اثر نامطلوبی از مسافرت در من به جای گذاشت و مسافرتم را نیمه کاره با سرودن شعر    " بازگشت " رها نمودم که این شعر را در سال 1383 نیز در سایت منتشر کردم . اکنون بعد از گذشت 26 سال خاطره جان سوز دیگری اعصابم را به هم ریخت و فاجعه هسته ای فوکوشیمای ژاپن در اقیانوس آرام پیش آمد که مرا خانه نشین و حتی بیمارستان نشین کرد و مرتب برای خود تکرار می کنم که:

" زمین از فکر دانایان چه تاریک ، خدا از دست همکاران چه دلتنگ "

دانایان در روی زمین همکار خدا در تکامل هستند و خدا از دست همکارانش چه دلتنگ است . 

افسوس که دولت ها عبرت نمی گیرند از عبرت بر انگیزان دل مشغول ...

این شعر را در بهمن ماه 89 در داراب سروده و تقدیم بینندگان خوبم می نمایم .

بیا که عکس خدا روی شانه ات پیداست

برای کشتن من این بهانه ات پیداست

به راه سادگی ام دام و دانه می پاشی

عطش

با سلام در بینندگان خوبم در هرجایی که هستید . شعر کوتاهی به نام عطش که بازگو کننده جنگ و نفرتی است که ما انسان ها در برابر هم و ستیزی که باز زمین مهربان آغاز کرده و سفر گسترده با سخاوت این کره خاکی را با غارت خود به آتش تجاوز به سوختن کشانیده . این چند بیت کوتاه بازگو کننده نفرتی است که زمین به انسان و انسان به زمین روا داشته . طبیعت مهربانی که روزی به قول سپهری : " تا نسیم عطشی در بن برگی بدود ، زنگ باران به صدا می آید " . اکنون در این قطعه کوتاه بسیار بی رحم در مقابل بی رحمی ها مقابله به مثل می کند . در این شعر دست پر عطوفت ابر به جای اینکه نم دار باشد تب دار است .

ابرها دود حریقند به دور سر ما

دست تب دار رفیقند به دور سر ما

از پس چهره به دنبال عطش می تازند

در پی زخم عمیقند به دور سر ما

**** ای وای ****

۱۷ بهمن 88 داراب 

وای از دســـت پریشانی حـــــالم ای وای 

باد کـــرده نِگـــهم روی خیـــــــالم ای وای  

روز و شب گم شده در ابر پریـــشانی من 

مــــــاه آواره بـه دنـــــباله سالـــم ای وای 

شرق و غـــرب بدنم غربت تنهــــــایی من 

می تراود سخن از سمت شمالم ای وای 

پخـتم از حُرم نفــــس های ریاکـــــار زمان 

باز هـم میـــوه ناپــــــختۀ کالــــــم ای وای 

 ۱۷ آذر ۸۸ داراب 

کاش دستی روی تنــهایی من خط می کشید

خط تاری از تبار رســم و عــــادت می کشــــید

شـــــط خونینـــی فـراهم کرده چشمم با غمت

کاش دستی آید و پل روی این شط می کشید

    خرده تنهاییم از آب بگیر

داراب 24 بهمن 87 

تقدیم به دوستان و بینندگان خوبم که در آن طرف آبها در غربت به تنهایی غربت زده ای در وطن می نگرند : 

نام تنهایی من روی دریا پهن است 

خرده تنهاییم از آب بگیر 

کاش بیهوشی مزمن 

تنِ هشیاری من را می برد 

پشت سجاده گسترده شهر  

جسدش را می خورد 

من به شهر خودم و 

درد غربت دارم 

جسد غربت خود  

همره آب 

به شما بسپارم 

من به دیدار تو  

با آب زلال آمده ام  

تو به ساحل برگرد 

خرده تنهاییم از آب بگیر 

که از آن سوی افق 

خیره بر غربت تنهایی من می نگری 

تو به ساحل برگرد 

خرده تنهاییم از آب بگیر ...

تبریک نوروز

سلام و درود و تهنیت بر کلیه بینندگان خوبم در هرجایی از این دنیای بزرگ که هستید  :

در بهاری که پر  

از زمزمه  

تنهاییست  

تهنیت می گویم  

به گل 

ساده پیراهن  

تنهایی تو

به یادگار روز سوم اسفند 65 ، روز فوت مادرم این شعر را به بینندگان خوبم هدیه می کنم:  

پایم از ثانیه ها بسته و بی پا ماندم

داراب ۲۳ آذر ۸۷ 

همه از روی زمین رفتـــــه و تنها مــــاندم

من تهی بودم و بی توشه در ایـنجا ماندم

دسـت خالی من از ثانیه ها قرض گــــرفت

پایم از ثانیه ها بســـته و بــی پا مـــــاندم

یادگاری که به جا مــاند از ایــن تنــــــهایی

نقش گنگی است که بر گوشه دلها ماندم

همه رفتند و به جا مانـده رهی طـــــولانی

مـــن بی پا که از این قافلـــــه ها وا ماندم

هرکجا دیده ای آورده خســـی در تـــــوفان

یاد مــن کن که در آن دامن صحـــــرا ماندم

روزها دست دل از گریه خــود می شستم

شام در وادی بی حاصــــل شب ها ماندم

گوهـــرانم همه در کوره دل ذوب شــــــدند

آتشــــی بوده و در حســـــــرت دریا ماندم

دســــت فردا بگرفتم که شـوم از شب دور

به درِ بســته ی فرســــوده فردا مانـــــــــدم

بانگ احــــــیا زدم و در شــــــب احیا ماندم 

مانـده در چاه فراموشــــــی از این بهتر بود  

که مــن امروز به زنـــــــدان زلیـــــخا مانـدم

یاد دیــــــداری که با گلهـــــای پرپر داشـــــتم

باز کن ...   

یکی از دوستان در صفحه نظرات من نظری گذاشته بود ، وقتی به وبلاگ او رفتم تا از او تشکر کنم ، قطعه زیر را فی البداهه سرودم ، هم اکنون بی مناسبت نیست که این قطعه را به نظر دوستان خوبم نیز برسانم : 

داراب 9 بهمن 87 

باز هم  

آمدم و  

دل به تنهایی 

تنهای تو 

دادم  

دیشب 

و تو هم 

سعی بکن 

باز کنی 

گره ساکت 

تنهایی من ...